LE PATRIMÒNI HESTIU D'AQUITÀNIA

« De  Dax jusqu’à Mont-de-Marsan » ce ditz la canta… mes tanben de Laruntz tà Lucsèir, dinc a Perigüers tà Basats, Lengon, Agen o Sarlat ; Aquitània que retreneish dab polifonias, dab bandas, dab pifres o bohas.
Hèstas e hestenaus qu’escandeishen lo parçan e que ritman la vita deus sons poblants, deus sons visitaires, qui en blanc e arroi, en chamarra, bonet, en jeans… e’s cambian en Festaires.



Que sia patronau, ligada au calendari liturgic o sasonèr, aus mestièrs tradicionaus, be sembla la Hèsta estar la cultura comuna aus país d’Aquitània, ua identitat reivendicada per tots.

Ua cultura qui s’avita d’un sarròt d’expressions au purmèr reng de las quaus, quite simbèu de la Hèsta : musicas, danças, instruments… faiçons originaus eretadas deus sègles passats e qui son la nosta part d’universau.

Entà assegurar la lor transmission, aqueras expressions musicaus gessidas deu passat qu’estón collectadas dab paciéncia en la dusau partida deu sègle XXau mercés a la passion e au capborrèr de quauques uns, sovent curts de tot mejan institucionau. Aqueras collèctas que hargan uei lo dia archius oraus qui avem de sauvar, de har descobrir, d’assegurar un ligam n’estosse pas que virtuau entre passat e aviéner en ua mira dinamica e vitèca : lo de la Hèsta, ligam entre ua expression e la societat d’on sorteish.